Beschrijving:
Nog meer dan in zijn verhalenbundel Gestolde wolken (1987), waarvoor hij in 1988 de Multatuliprijs ontving, lijkt Stefan Hertmans (Gent, 1951) in De grenzen van woestijnen op zoek naar grensgebieden, zij het dit keer minder in de ervaring van de taal, en sterker in de lichamelijkheid zelf: drempel, huid, horizon, facade, erotiek en dood, heiligheid en blasfemie. Niet alleen het Trakl-achtige engeltje Bodo, dat over kerken springt tijdens migraine-aanvallen, maar net zo goed de Satan in vogeltjesgedaante in het lichaam van een operazangeres, of het verbijsterende beeld van de menselijke anatomie in een bordeel, laten zien dat het lichaam onpeilbaar is, onvatbaar voor de categorieen waarin we het sedert de Verlichting telkens weer willen duwen.. Met een gil en een sprong ontsnappen de lichamen in Hertmans' verhalen steeds weer in de richting van een visionaire diepte. Van Stefan Hertmans verschenen bij Meulenhoff verder de dichtbundels Zoutsneeuw en Bezoekingen. Met grote vanzelfsprekendheid voert Hertmans zichzelf en de lezer mee van prozaïsche naar lyrische passages, van ingetogenheid naar exuberantie, en omgekeerd. De beelden die hij daarbij weet op te roepen zijn vaak even gedurfd als onuitwisbaar. - Uit het juryrapport van de Multatuliprijs
|
