Beschrijving:
Vrijmoedig verhaal over een vreemde reis door het Spanje van heden.Spanje, een der fascinerendste reislanden ter wereld, trekt steeds meer toeristen. Zij zullen in dit boek, waarin Hans Alma, zonder zich te bekommeren om de gangbare meningen, vertelt over mensen, landschappen, stedenkunst en over de wijze waarop hij in aanraking kwam met Franco's regiem, een vriend en een adviseur vinden. De auteur, journalist van beroep, geeft niemand de kans te zeggen dat Spanje hem zag in plaats van omgekeerd. Niettemin kruidde hij zijn merkwaardige reportage over het hedendaagse Spanje met de persoonlijke avonturen van hemzelf en zijn reisgenoot, de tekenaar Teun van der Veen. Zij sliepen, tussen Franco's soldaten in gelegen, op de vloer van treincorridors, in derde rangs hotelletjes en in de open lucht en zij verdienden de voor hen zo broodnodige peseta's letterlijk 'langs de weg' met goochelen en sneltekenen. Het was niet het officiële, het levenloze Spanje, zoals dit altijd min of meer uit de reisgidsen naar voren komt, waarmede ze geconfronteerd werden, maar het bloedwarme Iberische schiereiland, zonder coulissen, zonder make-up! De auteur sprak er met de jonge matador José Garcia, die zo tragisch faalde in de arena; hij hoorde van Pedro G. het schrijnend realistische verhaal over een Spaanse liefde. Hij dronk er wijn met de landarbeider José Martinez, die fl 1.50 per dag verdient, maar toch blijk gaf de vreugde van het gastheer-zijn te kennen. Hij ontmoette zovele anderen, die hem steeds opnieuw opmerkzaam maakten op de vele wonderlijke facetten, welke het Spaanse leven vertoont. Zo voert hij ons naar het beroemde voorjaarsfeest in Sevilla, naar adembenemende stierengevechten, naar Franco's weelderig paleis, de zigeunergrotten in Granada, een voetbalwedstrijd in Avila, waarbij met mitrailleurs gewapende politie langs de lijnen stond, naar de door Schiller bezongen koninklijke parken van Aranjuez, maar ook naar de gore stadswijken en armoedige bergstreken. Een stimulans voor deze zwerftocht was zeer zeker de herinnering welke de auteur aan de charmante jonge Spaanse bewaarde, die hij eens in het buitenland ontmoette, een herinnering welke nog verlevendigd werd door de kort voor zijn vertrek ontvangen briefkaart waarop alleen een woonhuis afgebeeld stond, zonder plaatsnaam, waaronder de woorden geschreven waren. 'Quand tu veux, tu me peux trouver'. Laat ons hier alleen volstaan met te zeggen dat de schrijver zijn schone tenslotte vond. Dit boek is voor hen die Spanje zelf bezochten een kostelijk souvenir, terwijl degenen die het Iberisch schiereiland te ver vinden om zelf te bezoeken, in een gemakkelijke stoel gezeten door de beeldende kracht van dit reisverhaal, de tekeningen van Teun van der Veen en de foto's van de auteur, eenvoudiger en goedkoper dan wie ook met het Spanje van heden, zonder make-up, worden vertrouwd gemaakt.
|
